Gezondheid Watchers 'News and Views

Hoeveel Oestrogeen is een vrouw echt nodig?

door Jim Paoletti RPH op 17/11/09 om 17:06

Historisch gezien is het het meest vaak aangenomen dat wanneer een vrouw de perimenopauze binnenkomt en begint te kampen met symptomen als opvliegers zijn, betekent dit dat ze nodig heeft oestrogeen. Echter, een vrouw oestrogeen niveau niet af tot de laatste 6 tot 12 maanden van de perimenopauze. Toen ze voor het eerst de perimenopauze binnenkomt, estradiol levels meestal licht stijgen. De opvliegers dat ze ervaart in deze fase van het leven worden niet veroorzaakt door een gebrek aan oestrogeen.

Verhoogde FSH Geeft geen oestrogeendeficiëntie

Veel gezondheidswerkers werden onderwezen aan FSH te meten om te bevestigen dat oestrogeen waarden laag waren. Echter oestrogeen is aangetoond dat de grote controller van FSH zijn. FSH wordt gecontroleerd in de eerste plaats door inhibine, een hormoon geproduceerd in het corpus luteum. Als een vrouw niet ovuleert, doet ze niet tot een corpus luteum of inhibine, en de FSH stijgt als gevolg van een gebrek aan inhibine, niet een gebrek aan oestrogeen. Progesteron wordt ook geproduceerd door het corpus luteum, zodat verhoogde FSH is een afspiegeling is van een verminderde productie van progesteron. Een fysiologische hoeveelheid progesteron nodig is om oestrogeen correct te laten werken. In het begin van de peri-menopauze, wordt een vrouw opvliegers meestal veroorzaakt door een gebrek aan progesteron, niet een gebrek aan oestrogeen.

Wanneer is een tekort aan oestrogeen Symptoom niet aan oestrogeendeficiëntie?

Hoewel progesteron is een sleutel in het verkrijgen van optimale effecten van oestrogeen, kunnen andere hormonen veroorzaken of invloed uitoefenen op de symptomen die we vaak zien als een gebrek aan oestrogeen. Hoge cortisol niveaus kunnen ook leiden tot gewichtstoename, prikkelbaarheid, onregelmatige cycli, en opvliegers zelfs in de huidige van normale oestrogeenspiegels. Consistente lage cortisol kan ook veroorzaken of verergeren opvliegers. Lage schildklierfunctie kan veroorzaken gelijkaardige symptomen die worden weergegeven als een tekort aan oestrogeen, insuline-resistentie kan hetzelfde doen. In de afgelopen jaren, een van de grootste veranderingen in de aanpak van het verkrijgen van fysiologische hormoonbalans bij vrouwen is de manier waarop oestrogeen vervangende wordt benaderd. Omdat er zo veel andere hormonen van invloed op oestrogeen en oestrogeen-receptoren, hebben het corrigeren van andere hormoon problemen geleid tot verdere en drastische vermindering van de hoeveelheid oestrogeen die veel gebruikt worden. Met andere woorden, als de andere hormoon of endocriene problemen worden eerst behandeld, daarna de hoeveelheid oestrogeen nodig is om de veronderstelde "oestrogeendeficiëntie" symptomen kleiner behandelen.

Geen symptoom of reeks van symptomen staat garant voor een vrouw nodig heeft oestrogeen, zoals sommige symptomen kunnen worden verklaard door een andere mogelijke hormoon deficiëntie. Vaginale droogheid of atrofie, die bijna altijd wijst op een gebrek aan oestrogeen, kan bestaan ​​wanneer de oestrogeenspiegel zijn normaal. Vaginale weefsel worden ondersteund door testosteron en schildklier, en een grote tekort aan een of beide van deze hormonen de bron van het probleem. Gebrek aan progesteron kan door de oestrogeen niet effectief. Goed beoordelen van oestrogeen behoefte aan en het beoordelen van reactie op de oestrogeen therapie vereist een afweging van de andere endocriene hormonen gelijktijdig of voorafgaand aan de oestrogeen toediening.

Hoewel de meeste van de tijd, de meting van oestrogeen via het testen is zeer nauwkeurig, is er een klein venster van de tijd in het leven van de vrouw waar het gebruik ervan niet op betrouwbare wijze geven oestrogeen nodig hebben. Estradiol niveaus beginnen te schommelen tijdens de perimenopauze, met veel ruimere aarzelingen tegen het einde van de perimenopauze. Tijdens deze periode moet een goede meting van alle andere hormoonspiegels, samen met symptoom te worden beoordeeld. De beste aanpak zou zijn om tekortkomingen te verhelpen of problemen met progesteron, cortisol, schildklier-, insuline-resistentie, en voeding of levensstijl, dan correleren de resterende symptomen met niveaus, en het adres van oestrogeen therapie nodig is.

Hoeveel Oestrogeen is Just Enough?

In het verleden vrouwen hebben gekregen te veel oestrogeen, zelfs wanneer ze niet nodig hebben oestrogenen. Te veel oestrogeen kan helpen bij het controleren van de opvliegers voor een maand of twee, maar uiteindelijk de symptomen terugkeren. Een teveel aan oestrogeen zorgt ervoor dat de dezelfde symptomen als onvoldoende oestrogeen, maar met een kleine vertraging voordat de symptomen terugkeren. Te veel oestrogeen in eerste instantie verhoogt het aantal oestrogeenreceptoren, maar na verloop van tijd het lichaam vermindert het aantal receptoren, zodat de oestrogeen niet goed werkt maakt niet uit hoeveel er is.

Premarin ® 0,625 mg of Estrace ® 0,5 mg, doseringen die veel gebruikt worden voor de jaren, zijn veel oestrogeen belasting voor elke vrouw. De meerderheid van de estradiol gegeven via de mond wordt omgezet in oestron, een ander sterk oestrogeen. Estradiol niveaus als gevolg van deze doses kunnen zijn op een normale pre-menopauzale spiegels, maar oestron niveau zal beduidend hoger dan normaal. Hoge oestron niveaus leiden tot symptomen van oestrogeen dominantie en aanzienlijk verhogen het risico op borstkanker. Premarin ® bevat 50% oestron, en 5-19% estradiol (samen met een stel paarden oestrogenen!). De estradiol in het voor het grootste deel wordt snel omgezet in oestron, dus wat de patiënt werkelijk ontvangen is een sterke dosis van oestron. Terwijl Premarin ® produceert normaal premenopauzale waarden van oestradiol, oestron niveaus zijn meestal 7-10 keer hoger dan ze zouden moeten zijn. Artsen meestal alleen het meten van de estradiol-niveau op de therapie te beheren.

Estrace ® is bio-identieke estradiol, maar ook de gebruikelijke doseringen gegeven via de mond produceren een te hoge oestron niveau, meestal 3-5 keer hoger dan normaal.

Topische toediening van oestrogeen is veiliger en toediening kan op een wijze waarbij de juiste verhouding van estradiol te oestron kan worden. Topische toediening is zeer efficiënt hormonen, zodat in vergelijking met de orale route veel lagere doses nodig leveren. Maar omdat veel praktijk onterecht aangenomen dat veneuze meting kan worden gebruikt om de hoeveelheid topische toediening te bepalen worden doses veel hoger dan fysiologische hoeveelheden te gebruikt.

Het testen van oestrogeenspiegels

Capillair bloed of speeksel test moet worden gebruikt met plaatselijk aangebracht hormoon om een ​​waarheidsgetrouwe weergave van de hoeveelheid hormoon dat wordt geleverd aan de weefsels waar de hormonen het werk te krijgen. Te vaak overmaat hormoon wordt op serum testen dan de symptomen weer als gevolg en nog hormoon wordt. Symptomen van te veel van een hormoon zijn zeer, zeer vergelijkbaar met de symptomen van te weinig van dat hormoon! Als het hormoon heeft gewerkt voor een periode van tijd, en is niet meer effectief, is het meestal een goede indicatie dat er teveel hormoon is toegediend.

Sleutels tot Fysiologische oestrogeensuppletie

• Zorg ervoor dat de patiënt moet oestrogeen door de correlatie van symptomen met het meten van niveaus.

• Veronderstel nooit een vrouw nodig heeft oestrogeen.

• Altijd progesteron te herstellen tot een fysiologische niveau van vóór de beoordeling van hoeveel, indien aanwezig, is oestrogeen nodig is.

• Test cortisol met een 4 keer per dag speeksel test om te bepalen bijnier invloed op "oestrogeendeficiëntie" symptomen. Adres als nodig is.

• Als symptomen van hypometabolisme (hypothyreoïdie) aanwezig zijn, het testen van de TT4, FT4 directe, FT3 directe, TPO en TSH naar behoren te beoordelen. Adres behoren.

• Controleer insulineresistentie als de symptomen aan te geven en aan te pakken adequaat.

• Altijd zeer lage start op oestrogeen dosering en langzaam veranderingen te maken.

• Nemen van maatregelen om een ​​veilige oestrogeen metabolisme te verzekeren door het optimaliseren van de lever conjugatie, darm-eliminatie, methylatie en glutathion conjugatie, en door het verminderen van lipide peroxidase activiteit.